เมื่อเอากริ่งเนื้อทองคำไปขายคืนให้ศูนย์พระเครื่อง

Posted on September 19, 2009. Filed under: ประสบการณ์ | Tags: , , , , , , |

พระกริ่งเนื้อทองคำ

พระกริ่งเนื้อทองคำ

พอดีไปอ่านเจอในเวปสวนขลังก็เลยขอคัดลอกมาให้อ่านครับ
“ข้อความนี้คัดลอกมาจากหนังสือ “ลานโพธิ์” ฉ.1018 ครับ ขอขอบคุณและขออนุญาตินำมาเผยแพร่ ครับ

เรียน คุณพันสาย ที่นับถือ
คุณจะเป็นใครก็ตามที แต่ผมอ่านคอลัมน์จับกระแสของคุณมาโดยตลอด
ผมบอกตรงๆ ว่า คุณเขียนได้ตรงไปตรงมาและให้สาระประโยชน์
แก่ผู้ที่อยู่ในและนอกวงการพระ ได้เป็นอย่างดี อย่างน้อยก็ช่วยให้ตาสว่างไม่ต้องถูกปั้นหัวเป็นจิ้งหรีด ให้แห่กันไปเช่า วัตถุมงคลที่ผลิตออกมากันอย่างเมามัน ทั้งทองคำ เงิน นวโลหะ ราคาแพงกว่าวัสดุที่ใช้จัดสร้างหลายเท่าแล้วผ่านกรรมวิธีการโฆษณาแบบ สนั่นโลกา ทำให้แมงเม่าพากันบินเข้ากองไฟตายเกลื่อน.ผมเองเป็นแมงเม่าอีกตัวหนึ่งที่ เก็บ วัตถุมงคลของหลวงพ่อสำนักหนึ่ง ผมไม่ต้องการเอ่ยนามท่าน เพราะท่านเป็นพระบริสุทธิ์ เงินผ่านเพียงสายตาท่านเท่านั้น ท่านไม่เคยยินดีหรืออยากได้ใคร่ดี  ผู้สร้างต่างหากที่ได้ดิบได้ดีร่ำรวยเพราะหลวงพ่อไปตามๆกัน.
จากการเช่า พระกริ่งหนึ่งชุด ทองคำ เงิน นวโลหะ เอาไว้เมื่อหลายปีก่อน แมงเม่าตัวนี้หวงแหนและเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี ปีนี้ผมตกงานเพราะแผนกที่ผมเป็นหัวหน้าอยู่ถูกปิดด้วยสภาวะเศรษฐกิจได้เงิน ทดแทนมาแสนกว่าบาท เพียงไม่กี่เดือนเงิน ก็ร่อยหรอหางานใหม่ก็ไม่ได้ ลูกชายขอเงินก้อนเพื่อจะจบการศีกษาและรับปริญญา เงินก้อนสุดท่านที่ผมีผมจ่ายออกไปแทบหมด.มีอยู่เพียง พระกริ่งทองคำ เงิน นวโลหะ ที่มีอยู่ ผมรีบนำไปศุนย์พระเครื่องที่รับเช่าพระสายตรงของหลวงพ่อ
ผมเอาพระกริ่งไปยื่นให้ สิ่งที่ผมได้รับคือ
“เขาไม่นิยมครับ ผมไม่รับเช่าครับ มีรุ่นนี้ไหม ไม่มีผมก็เสียใจด้วยน่ะครับ รุ่นนี้มีไหมกริ่งทองคำรุ่นที่ผมบอกแสนนึงผมก็เช่า ”
“ก็พระแท้นีนา ใบเสร็จผมก็ยังอยู่ มีเอาเท่าราคาที่จองมาก็ได้ ผมต้องการเงิน”
“พี่นี่พูดไม่เข้าใจ ผมบอกว่าเขาไม่นิยม เขานิยมรุ่นนี้ ราคาจองก็เช่าไม้ได้ เงินจม ไม่ม่ใครมาเช่าต่อ ไม่เอาครับ ขอโทษผมจะคุยกับลูกค้า”
ถูกไล่กลายๆ ผมเดินออกจากศุนย์แรกไปอีกสองสามแห่ง คำตอยก็เหมือนกันคือ ไม่รับเช่า ผมนำในใจว่า
“เวลาเช่ามันโฆษณาจนระเบิดเถิดเทิงจนถึงขายใบจอง มันเป็นการจัดฉากทั้งหมด เป็นการก่อกองไฟให้แมงเม่าแบบผมบินเข้าไปเล่นไฟเย็นที่เผาปีกแมงเม่า อย่างผมในปัจจุบัน เก็บความน้อยเนื้อตำใจเอาไว้ที่พึ่งสุดท้ายคือ
ร้านขายทองที่ถนนเยาวราช”

………….ผมเผ่นไปทันที ร้านแรกผมถามว่า
“ผมมีพระกริ่งทองคำมาขาย เอาราคาทองคำที่ซื้อขายในปัจจุบันก็พอแล้ว น้ำหนักสิบสลึง”
เถ้าแก่หยีตาไม่มองด้วยซ้ำ รีบพูดว่า
“ที่นี่รับแต่ทองรูปพรรณกับทองแท่งที่มีตราร้านเราเท่านั้น อย่างอื่นไม่รับซื้อ”
ผมเดินทั่วทุกร้าน คำตอบก็เป็นแบบเดียวกันคือ ไม่รับซื้อ ผมเดินแต่เช้ามาจนถึงบ่าย  หน้ามืดลมออกหู จนมาถึงศูนย์พระเครื่องที่อยู่นอกเมืองแถบที่ผมพักอยู่ ผมถือเป็นที่พึ่งสุดท้าย.ผมเข้าไปยื่นพระกริ่งทองคำ บอกขายในราคาทอง เจ้าของร้านชั่งน้ำหนักแล้วฝนดู จึงพูดกับผม
ด้วยคำพูดที่ผมถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงนั่งกับเก้าอี้ งัดหลอดยาดมมาดม

“คุณพี่จำไว้เลยน่ะ พระกริ่งทองคำ ผู้สร้างใช้ทองคำ 85%เทครับถ้าให้ผมซื้อราคาทอง ผมก็ให้ได้กรัมละ 600 บาท พระกริ่งองค์นี้ได้เงินเพียง 16,000 บาทเท่านั้น หากจะขาย ผมก็รับซื้อ”
ผมรับพระกริ่งคืน เพราะราคาทองที่ทางร้านให้ผม น้อยกว่าราคาที่ผมสั่งจองจนรับไม่ได้ ผมนำพระกริ่งกลับบ้านคำว่า “ทอง 85%” ยังก้องในหูผมจนทุกวัน นี้
ผมนำพระกริ่งไปจำนำกับญาติ ไปนั่งดูลูกผมรับปริญญา น้ำตาผมไหลซึม ซึมออกทั้งด้านนอกและด้านใน .ด้านนอกคือน้ำตาแห่งความปิติผมส่งเสียลูกจนได้ปริญญา ที่ซึมออกด้านในคือ น้ำตาแห่งความเสียใจที่ผมเป็นแมงเม่าที่หลงไปเช่าวัตถุมงคลที่พวกโปรโมเตอร์ สร้าง โดยไม่รู้มาก่อนว่าพระกริ่งที่ผมเช่าในราคาทอง 100% ณ วันนั้น แต่กลับใช้ทอง 85% เท
ผู้รู้บางคนบอกผมว่า บางเจ้าใช้ทอง 80% มาเทด้วยซ้ำ กะซวกส่วนต่างค่าทองไปกินฟรีตั้งแต่ผู้คนเริ่มจอง หากไปถาม คำตอบก็คือ ทองคำ 100% เทชึ้นรูปไม่ได้ ทอง 90%เทไม่ติด ต้อง 85% นี่แหละถึงใช้ได้
ถ้าไปต่อว่าผู้สร้าง จุถูกตอกหน้าหงายกลับมาว่า จะมาต่อว่าสกันได้อย่างไรเงินที่จ่ายมาถือว่า ทำบุญมิใช่หรือ
ทุกวันนี้ผมยังแขวนพระกริ่งทองคำ ของหลวงพ่อองค์นั้นอยู่ เพราะอธิฐานให้ได้งานทำผมก็ได้งานใหม่ มีเงินไปถ่ายพระกริ่งทองคำ คืนจากญาติ ที่ผมเขียนจดหมายมา เพื่อที่จะได้เป็นสิ่งสอนใจแก่ผู้ที่มีพระกริ่งทองคำ
ใครครอบครองว่า ให้สำรวจดูในตลาดว่าเป็นรุ่นนิยมหรือไม่
เพราะนิยมหรือไม่นิยม พวกศูนย์หรือสายตรงของสำนักต่างๆจะรวมหัวกัน เป็นคำกำหนดกันเองว่ารู่นนี้นิยม ร่นนี้ไม่นิยม ถ้ามีอยู่ในมือมากก็นิยม เราะยังออกตัวได้ในราคาดี ถ้าไม่มีหรือหายาก ก็ทำทีตั้งป้อมรับเช่า ก็รู้ทั้งรู้ว่าใครมีก็ไม่เอามาให้เช่า อย่าได้เอาพระกริ่งไปขาย ราคาเนื้อทองที่ร้านค้าทองคำที่เยาวราชเด็ดขาด เสียเวลาเปล่าไม่มีร้านไหนรับซื้อหรอกครับ
ได้โปรดรับรู้ว่าวัตถุมงคลทองคำ เวลาจองคิดราคาทอง 100 % ในตลาดเวลานั้น เอากำไรเหนาะๆ เพราะเวลาเทใช้ทอง 85% หรือบางเจ้าใช้ทอง 80% เทด้วยซ้ำ ก่อนจะจองคิดดูให้ดีก่อน ก่อนที่จะตกที่นั้งอย่างผมดีว่าเก็บมา10กว่าปี
ราคาทองขึ้น หากทองไม่ขึ้นค่าเนื้อทองคงเหลือไม่ถึง 10,000 ก็เป็นได้

หวังว่าจดหมายผมคงให้สาระแก่ท่านผู้อ่านไม่มากก็น้อย ผมอนุญาติให้คุณตัดข้อความที่ไม่เหมาะสมออกได้ตามแต่คุณจะเห็นสมควร

ขอแสดงความนับถือ
เดียวดาย(นามสมมุติ)

***พระกริ่งทองคำองค์นี้เป็นเพียงภาพประกอบเท่านั้น ไม่ได้เป็นพระกริ่งองค์ที่อยู่ในเรื่อง***

Make a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

2 Responses to “เมื่อเอากริ่งเนื้อทองคำไปขายคืนให้ศูนย์พระเครื่อง”

RSS Feed for พระเครื่องศักดิ์สิทธิ์….PraSakSit Blog Comments RSS Feed

หลอกกันเห็นๆๆๆๆ

อย่า ว่าแต่พระกริ่งทองคำเลยครับ เหรียญทองคำต่างๆ ก็เช่นกัน เวลาจะปล่อยให้เช่าเล่าเรื่องนิยายยกชูขึ้นมาสารพัด แต่พอขายคืนด้วยความจำเป็นในการใช้เงินเหมือนขอทาน ทั้งๆที่ขอซื้อมาจากร้านเขา ได้ยินการปฏิเสธแบบน้ำขุ่นๆ แล้วใจหาย ตอนซื้อถูกยกจนลอยตอนขายกลายเป็นขอทาน
แมงเม่าอีกตัว


Where's The Comment Form?

    About

    บล็อกรวบรวมประวัติพระเครื่องดี…พระเครื่องศักดิ์สิทธิ์

    RSS

    Subscribe Via RSS

    • Subscribe with Bloglines
    • Add your feed to Newsburst from CNET News.com
    • Subscribe in Google Reader
    • Add to My Yahoo!
    • Subscribe in NewsGator Online
    • The latest comments to all posts in RSS

    Meta

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

%d bloggers like this: